panta rhei.
i dobrze, że życie zmiennym jest, bo to nie byłoby to... to jednostajność zabija. rutyna.
ale mimo wszystko
nie można powiedzieć, że coś już nie wróci. tak całkiem całkiem.
nieprawda.
może inne, w innym czasie, miejscu... cokolwiek.
ale wróci. w takiej lub innej postaci.
i to się wyczuje.

(jeśli cenne – wyłowić.
jeśli bolesne – przyswoić naukę i płynąć dalej.)

więc nie jest tak źle (gdy jest źle).

płynie rzeka życia i obmywa rany, przemienia i przynosi ze sobą wiele nauki.

oby jak najwięcej pereł.
oby jak najdalej od konarów, ostrych kamieni...

oby widzieć przed sobą gwiazdy tańczące na powierzchni i wciąż płynąć w stronę światła.
oby go nie zabrakło.
nawet w nocy (widzieliście kiedyś światło księżyca odbijające się w czarnych taflach jezior? niesamowite...)

bo zawsze gdzieś jest światło.
czasem tylko chmury niebem płyną.
wzgórze wyrośnie z horyzontu.
ale rzeka życia płynie dalej.
i wróci pora światła.
wróci.